எம். வி. வெங்கட்ராம் எழுதிய 'இருட்டு' நாவலின் முதல் பத்தி தமிழிலக்கிய வரலாற்றின் மிக முக்கியமான பத்திகளில் ஒன்று. நாவல்களின் சிறந்த துவக்கப் பத்திகள் என்று யாராவது தொகை நூல் வெளியிட்டால் அதில் இதற்கு நிச்சயம் ஒரு இடமுண்டு.
"குளிர் தாங்க முடியாதபடி இருந்தது. அடர்த்தியான பனியை அள்ளி வந்த காற்று, காரைக் கீழே தள்ள முயன்று முடியாததாலோ என்னவோ, எங்கள் மீது முழு வேகத்துடன் பாய்ந்தது. என் கை கால்கள், ஏன், உடம்பு முழுவதுமே விறைத்துக் கொண்டிருந்தது. நரம்புகள் தெரிக்க விரும்புகிறவை போல் புடைத்துக் கொண்டன; எலும்புகள்கூட மரத்தன. அந்தக் குளிர், நெருப்பு போல் சுட்டது."
"சென்னையிலிருந்து கும்பகோணத்துக்கு திரும்பிக் கொண்டு இருந்தது அந்த டாக்ஸி," என்ற அடுத்த பத்தியின் முதல் வாக்கியத்திலேயே ஏமாற்றமாகி விடுகிறது. இந்தப் பயணம் லெனின்கிராடிலிருந்து மாஸ்கோவுக்கு இருக்கக் கூடாதா! - 'என்ன பனி அது, இரண்டு அடியில் நிற்கிற ஆள்கூடக் கண்ணுக்குத் தெரியாதபடி! ஆகாசத்துக்கும் பூமிக்கும் சேர்த்து திரையிட்டதுபோல் கொட்டியது. விண்மீன்களும் களையிழந்து நடுங்கிக் கொண்டிருந்தன..."
"குளிர் தாங்க முடியாதபடி இருந்தது. அடர்த்தியான பனியை அள்ளி வந்த காற்று, காரைக் கீழே தள்ள முயன்று முடியாததாலோ என்னவோ, எங்கள் மீது முழு வேகத்துடன் பாய்ந்தது. என் கை கால்கள், ஏன், உடம்பு முழுவதுமே விறைத்துக் கொண்டிருந்தது. நரம்புகள் தெரிக்க விரும்புகிறவை போல் புடைத்துக் கொண்டன; எலும்புகள்கூட மரத்தன. அந்தக் குளிர், நெருப்பு போல் சுட்டது."
"சென்னையிலிருந்து கும்பகோணத்துக்கு திரும்பிக் கொண்டு இருந்தது அந்த டாக்ஸி," என்ற அடுத்த பத்தியின் முதல் வாக்கியத்திலேயே ஏமாற்றமாகி விடுகிறது. இந்தப் பயணம் லெனின்கிராடிலிருந்து மாஸ்கோவுக்கு இருக்கக் கூடாதா! - 'என்ன பனி அது, இரண்டு அடியில் நிற்கிற ஆள்கூடக் கண்ணுக்குத் தெரியாதபடி! ஆகாசத்துக்கும் பூமிக்கும் சேர்த்து திரையிட்டதுபோல் கொட்டியது. விண்மீன்களும் களையிழந்து நடுங்கிக் கொண்டிருந்தன..."
