தலைமுறைகளை இணைக்கும் குழந்தைக் கதைகள் - ஸ்ரீதர் நாராயணன்

நான் சிறுவனாக இருக்கும்போது வாசித்த புத்தகங்களில் இப்போதும் அகலாமல் மனதில் நிற்கும் புத்தகம் எது எனக் கேட்டால் 'தாத்தா' என்பேன்.

தாத்தா மட்டுமல்ல. பாட்டிகள், கொள்ளுப்பாட்டிகள், அத்தைகள், மாமாக்கள் என்று பெரிய பட்டாளமே கதை சொல்வதன் மூலமாக குழந்தைகளை கட்டிப் போட்டு வைக்கும் வித்தையில் தேர்ச்சி பெற்றிருந்தார்கள். நீதிக்கதைகள் ஸ்டாக் தீர்ந்து போகும்போது 'கல்யாணம் பாட்டு பாடிகிட்டே போறானா... பின்னாடியே அந்த சின்னப் பயலும் டயர் விட்டுக்கிட்டே போறான்' என்று சினிமா கதைகளை எல்லாம் சேர்த்து கதை விடுவார் பெரிய பாட்டி. விளக்கொளி இல்லாத பல வெக்கை மாலைப் பொழுதுகளை அவர்கள் தங்கள் குரல்களால் நிறைத்திருந்தார்கள்.

தாத்தாவிடம் கதை கேட்பதற்கு அதிக பிரயாசைப்பட வேண்டும். எல்லா வேலைகளுக்கும் கால அட்டவணை போட்டு (ஒம்பதே முக்கால் ஆச்சா? சாப்பிட தட்டு வைக்க சொல்லு அம்மாவை) செயல்படும் அவருக்கு, மாலை ஆனவுடன் வாசலில் அழிக்கம்பி போட்ட பெரிய திண்ணையில் ஈஸிசேருடன் செட்டில் ஆகிவிடவேண்டும். வாசலோடு போவோர், வருவோர் பற்றிய பேச்சில் தொடங்கி, அப்படியே தன்னுடைய பணிக்காலம், (52ல தென்காசி போஸ்டிங். அப்ப உங்க சித்தி இவ வயித்துல அஞ்சுமாசம்....), அரசியல் நிலவரம், தாயாதிகள் தகராறு என்று ஒரு சுற்றுச் சுற்றி 'இதத்தான் சொல்லி வச்சான்' என்று ஆரம்பித்தால் ஏதாவது கதை சொல்லப் போகிறார் என்று பொருள்.